این سوال رو تقریباً هر هفته از من میپرسن. یکی تازه میخواد وارد این حوزه بشه و میترسه چند سال دیگه بازارش نباشه. یکی هم چند ساله کار میکنه و نگرانه مهارتش بیارزش بشه. هر دو نگرانی منطقیه، ولی جوابش اونی نیست که فکر میکنید.
واقعیت اینه که هوش مصنوعی توی تولید خروجی بصری خیلی سریع شده. میتونه ده تا نسخه از یک صفحه بسازه، متن دکمه پیشنهاد بده، آیکون بکشه و حتی کد کامپوننت رو بنویسه. اگر تصور شما از شغل طراح فقط همین بود، بله، اون بخش داره ارزون میشه.
ولی کار اصلی یک طراح محصول هیچوقت کشیدن مستطیل نبوده. کار اصلی اینه که بفهمه مسئله چیه، کدوم کاربر داره چه رنجی میکشه، کسبوکار دنبال چه عددیه، و بین اینها کجا باید مصالحه کرد. این تصمیمها به بستر و آدمها وابستهست و هوش مصنوعی به اون بستر دسترسی نداره.
چیزی که عوض شده، توزیع زمانه. قبلاً شاید هفتاد درصد وقت طراح صرف تولید میشد و سی درصد صرف فکر کردن. الان داره برعکس میشه. کسی که این سی درصد رو بلد نبود و فقط با سرعت دستش نون میخورد، الان تحت فشاره. کسی که تحلیل بلده، الان قویتر از همیشهست چون تولید براش تقریباً رایگان شده.
پیشنهاد عملی من اینه: هوش مصنوعی رو مثل یک کارآموز پرانرژی ولی بیتجربه ببینید. کاری بهش بدید که حجمش زیاده و ریسکش کم. تولید حالتهای مختلف یک کامپوننت، نوشتن پیشنویس متنهای رابط، خلاصه کردن مصاحبههای کاربری، ساختن دادهی نمونه برای تست. تصمیم نهایی و مسئولیتش با شماست.
و یک هشدار. اگر خروجی هوش مصنوعی رو بدون فهمیدن تحویل بدید، اولین جلسهای که ازتون بپرسن چرا این تصمیم رو گرفتی، لو میرید. مهارت اصلی همچنان دفاع از تصمیمه، نه داشتن خروجی قشنگ.